İnsan Daima Sever

 

“İnsan Daima Sever”

İnsan; doğar, büyür, ölür… Ama daima sever!

Doğar annesini, babasını sever, büyür arkadaşlarını sever sonra âşık olur, evlenir, eşini bir başka sever. Ondan olanları –çocuklarını- daha bir başka sever.

Ama her canlı gibi insan da ölür ve sevdiği her şey ile kaybolur…

Gelip, geçici hayatı noktalayıp, sonsuz bir hayata başlarken herkes gider, kişi, eşi ile kalır. Çünkü anne, baba, çocuk, kardeş, arkadaş vs. görevini tamamlamıştır artık… Ama eş öyle değil… O senin eşindir, sol yanındır; tıpkı Âdem’in sol kaburgası olan Havva gibi o da senin solundur, soluğundur… Annen, baban, kardeşin gibi değildir o. Onu kendin seçersin, ararsın, çabalarsın, düşünürsün, hissedersin ve seversin. Seversin ama çok seversin, dış güzelliğine önem vermezsin, zaten sevdiysen, ondan güzel kimse yoktur senin için. Ruh güzelliğine de bakmazsın, bilirsin, Allah’ın tüm ruhları, kendi ruhundan, kendi nefesinden üfleyip yarattığını ve O’ndan gelen her şeyin en güzel olduğunu. Allah için seversin eşini, Allah’ın bir emaneti gibi bakarsın ona. Üzmeden, kırmadan, hiçbir kötüye bulaştırmadan, tertemiz seversin…

 

Eşinin her gülümseyişine, binlerce kez şükredersin…

 

Bir Cevap Yazın